Zebûr Beşa 32

Kitêba Pîroz » Peymana Kevin » Zebûr 32

Zebûra Dawid, Maskîl. 

1
Xwezî bi wî ku serhildana wî hatiye bexişandin,
Gunehê wî hatiye nixamtin!

2
Xwezî bi wî ku Xwedê jê re guneh nenivîsandiye,
Di ruhê wî de hîle nîye!

3
Heta ku min sûcê xwe li xwe dananî,
Tevahiya rojê ji nalînê,
Hestiyên min heliyan.

4
Çimkî şev û roj,
Destê te li ser min giran bû.
Derman di çokê min de nema, wek ziwahiya havînê.

5
Min ji te re diyar kir gunehê xwe,
Min nenuxamt sûcê xwe.
Min ji Xudan re got, “Ezê serhildanên xwe bêjim.”
Te bexişand sûc û gunehên min.

6
Loma bila her evdê te yê dilsoz
Gava ku hewcedar e bi dua ji te bixwazin.
Da ku negihîje wan rabûna avên mezin.

7
Tu yî stara min,
Tu min diparêzî ji tengahiyan,
Bi îlahiyên rizgariyê dipêçî dora min.

8
Ezê te perwerde bikim, riya ku diçîyê hînî te bikim,
Şîret li te bikim,
Çavê min li ser te ye.

9
Bêfêm nebin wek hesp û hêstiran;
Lixab û hevsar lazim e ji bo girtina wan,
Yan na, ew nêzik nabin mirovan.

10
Gellek e kedera xeraban,
Belê hezkirin dipêçe, dora yên ku xwe dispêrin Xudan.

11
Ey rastno, bi Xudan şa bin, dilşa bin;
Ey dilpakno,
Hemû bi şahî biqîrîn!